Η 8η Μάρτη δεν είναι μέρα γιορτής, ευχών και ένα κέρασμα γλυκών στις γυναίκες. Είναι μέρα μνήμης, αγώνα και διεκδίκησης.
Από τη διαδήλωση των εργατριών στη Νέα Υόρκη το 1857 και την Οκτωβριανή Επανάσταση της Πετρούπολης το 1917, μέχρι την καθημερινή πάλη κάθε γυναίκας και θηλυκότητας, ο φεμινιστικός αγώνας για ίσα δικαιώματα είναι συνεχής και διαχρονικός στην ιστορία.
Σήμερα οι αγώνες συνεχίζονται, καθώς είναι ακόμη μακρύς ο δρόμος προς την ισότητα. Οι γυναίκες και οι εργαζόμενες βρίσκονται καθημερινά αντιμέτωπες με την εκμετάλλευση, τις διακρίσεις, την εργασιακή ανασφάλεια και τη βία. Θυμίζουμε, σε όσους αυτά ακούγονται «υπερβολικά» και «γραφικά», πως μόλις το 1952 γραφικό ακουγόταν και το δικαίωμα ψήφου, που με τον αγώνα τους κέρδισαν οι γυναίκες.
Η φετινή 8η Μάρτη μας βρίσκει λίγο μετά την επίθεση Ισραήλ και ΗΠΑ στο Ιράν, όπου περισσότερες από 165 μαθήτριες δολοφονήθηκαν σε δημοτικό σχολείο θηλέων, ενώ εξελίσσεται σε απόσταση αναπνοής πια ένας ακόμη ιμπεριαλιστικός πόλεμος.
Η φετινή Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας είναι αφιερωμένη στις πέντε νεκρές γυναίκες στο εργοστάσιο Βιολάντα, οι οποίες δολοφονήθηκαν στον βωμό του κέρδους από μια «βόμβα» προπανίου κατά τη νυχτερινή τους βάρδια, ενώ η διοίκηση αγνοούσε τις επανειλημμένες καταγγελίες των εργαζομένων.
Παράλληλα, η υπόθεση των φακέλων Επστάιν συγκλονίζει τον κόσμο και το πολιτικό σκηνικό με τις αποκαλύψεις για την αντικειμενοποίηση και τα εγκλήματα κατά νέων γυναικών από την «αφρόκρεμα» και τους ταξικά ισχυρούς. Έναν κόσμο που η έμφυλη βία και οι γυναικοκτονίες παραμένουν μάστιγα.
Ταυτόχρονα, οι σαρωτικές ιδιωτικοποιήσεις και η συντονισμένη διάλυση του κοινωνικού κράτους και πρόνοιας πλήττουν για μια ακόμη φορά άνισα τις γυναίκες, καθώς τις έχουν φορτώσει με πολλαπλούς «ρόλους», στους οποίους τις καλούν να ανταποκριθούν. Η γυναίκα-φροντίστρια αντικαθιστά την κρατική πρόνοια και τις δημόσιες δομές με αμέτρητες ώρες απλήρωτης εργασίας της. Ένα κοινωνικό κράτος που θα χτυπηθεί ακόμη περισσότερο λόγω των υπέρογκων εξοπλιστικών δαπανών που και η χώρα μας καλείται να πληρώσει.
Στον χώρο εργασίας μας στη BETA οι ανισότητες είναι ορατές. Σε ένα ισχυρά ανδροκρατούμενο περιβάλλον, βλέπουμε ελάχιστες γυναίκες σε θέσεις ευθύνης, διοίκησης, επιρροής και σημαντικών αποφάσεων, η προαγωγή είναι ακόμη πιο αργή, οι αποδοχές είναι χαμηλότερες και οι ευκαιρίες που τις δίνονται είναι αισθητά άνισες. Οι συναδέλφισσες τιμωρούνται για την εγκυμοσύνη και τη μητρότητα με ακόμη μεγαλύτερη καθυστέρηση στην επαγγελματική εξέλιξη. Η καθημερινότητα συχνά είναι σκληρή κι εχθρική, με τις συναδέλφισσες να δέχονται σεξιστικά και απαξιωτικά σχόλια, και να υπάρχουν ακόμα καταγγελίες για σεξουαλικές παρενοχλήσεις, όπως έγινε πρόσφατα γνωστό στο Σωματείο μας.
Ακόμη και στα πρόσφατα «σεμινάρια» που η εταιρεία έσπευσε – προσχηματικά και σε μια προσπάθεια να ξεπλύνει τις ευθύνες της – να οργανώσει αμέσως μετά την ανακοίνωσή μας για τη βία και την παρενόχληση στη BETA, ζητήθηκε από τη γυναίκα συναδέλφισσα να «μάθει να βάζει όρια» η ίδια και να προσπαθεί ακόμη περισσότερο για να χωρέσει στα καλούπια, αντί να ληφθούν μέτρα για τους πραγματικά υπεύθυνους.
Η Ημέρα της Γυναίκας μάς θυμίζει ότι δεν αρκούν τα λόγια, οι συμβολισμοί και τα γλυκά. Χρειάζεται συλλογικός αγώνας, διεκδίκηση και αλληλεγγύη εντός κι εκτός της εταιρείας. Απαιτούμε ίσα δικαιώματα, ίσες ευκαιρίες και απολαβές, κρατική πρόνοια, προστασία από την έμφυλη βία, και κατάργηση κάθε διάκρισης λόγω φύλου.
Η 8η Μάρτη δεν είναι ευχή. Είναι μάχη. Συνεχίζουμε τον αγώνα, μέσα στους χώρους δουλειάς κι έξω στους δρόμους, απέναντι στο σύστημα εκμετάλλευσης, καταπίεσης και ταξικών ανισοτήτων. Για έναν ισότιμο κόσμο, όπου καμία δεν θα φοβάται και καμία δεν θα είναι μόνη!
Καλούμε κάθε συναδέλφισσα.
Καλούμε κάθε συνάδελφο.
Όλες και όλοι την Κυριακή 8 Μάρτη, στις 12:00 στο άγαλμα Βενιζέλου!
Για μια ασφαλή κοινωνία ισότητας!
Το ΔΣ